Θάσος, made in northern Aegean E-mail
40 λεπτά αεροπλάνο μέχρι Καβάλα, 10 λεπτά ταξί μέχρι Κεραμωτή και άλλη μισή ώρα φέριμποτ μέχρι τον Λιμένα, η Θάσος δεν είναι και τόσο μακρινός προορισμός τελικά.



Ορεινά χωριά, χώμα και κορυφή
Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να φτάσει κανείς στην κορυφή του νησιού, όλοι όμως χρειάζονται χρόνο και τετρακίνητο όχημα. Ξεκινώντας από τη Σκάλα Μαριών ή τα Λιμενάρια, ο δρόμος περνάει απ’ τις Μαριές, ένα μικρό ορεινό χωριό 100 κατοίκων χτισμένο σε μια ρεματιά. Ο Σταύρος, 3 ετών, είναι το μόνο παιδάκι που κατοικεί μόνιμα στις Μαριές. Όπως λέει και η κυρα-Δήμητρα: «Περιμένει να έρθει ο Ιούλιος, να έρθουν και τα άλλα παιδάκια». Η έλλειψη συγκοινωνίας και η χαμηλή τουριστική κίνηση κάνουν τις Μαριές το ιδανικό μέρος για όσους αποζητούν ορεινή ησυχία.

Λίγο ψηλότερα από το χωριό, κάτω από τη μόνιμη σκιά ενός πλατάνου, βρίσκεται μια οικογένεια που πουλάει, εδώ και πολλά χρόνια, μέλι δικής της παραγωγής. Αποκεί ξεκινάει και το μονοπάτι που φτάνει στη λίμνη και τα «καταρρακτάκια», όπως λένε και οι ντόπιοι.

Στον δρόμο για την κορυφή, μπορείτε επίσης να σταματήσετε στο καταφύγιο. Ένας κυνηγός, που σκότωσε τον γιο του κατά λάθος, ξεκίνησε να το χτίσει, με σκοπό να το αφιερώσει στην Παναγία. Παρότι πέθανε πριν τελειώσει, το έργο ολοκληρώθηκε από τον ορειβατικό σύλλογο. Πεύκα, έλατα, βελανιδιές, κέδροι και καστανιές συνθέτουν το πράσινο του τοπίου, που σιγά σιγά απογυμνώνεται μέχρι τη βραχώδη κορυφή, απ’ όπου μπορεί κανείς να δει όλο το νησί πανοραμικά. Εκεί βρίσκονται και οι βάσεις ενός ραντάρ που θέλησε να βάλει το ΝΑΤΟ, αλλά γκρεμίστηκε από τους Θασιώτες.

Για την εξίσου χρονοβόρα κατάβαση, επέλεξα τη διαδρομή που περνάει από το μεγάλο Πρίνο. Τα λάστιχα του τζιπ δεν άντεξαν τη συνεχόμενη καταπόνηση και λίγο έξω από την πλατεία του χωριού ο πίσω τροχός παρέδωσε πνεύμα. Περιμένοντας την οδική βοήθεια, έριξα μια ματιά στην πλατεία του χωριού και είδα πως πίσω από τα πλατάνια κρύβονταν δύο ταβέρνες. To αυτοκίνητο ήταν έτοιμο, πριν τελειώσω το φαγητό. «Και ξέρεις, ε, μπορεί να σε ξαναχρειαστώ», είπα στον άνθρωπο την ώρα που έφευγε. Μου χαμογέλασε και απάντησε: «Χρειαστείς, ξεχρειαστείς, εγώ, τώρα, πάω να πιω κάτι ουζάρες, από αύριο αν είναι.»

Επειδή υπάρχουν τρεις δρόμοι που ανεβαίνουν στο βουνό και εγώ αναγκαστικά είχα παραλείψει έναν, αποφάσισα την επομένη να τον δοκιμάσω. Από τον Ποτό, ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος φτάνει στον Θεολόγο, την παλιά πρωτεύουσα του νησιού, που έχει χαρακτηριστεί κι αυτός «παραδοσιακός οικισμός». Στην πλατεία, οι ντόπιοι, που έπιναν τσίπουρο από το πρωί, μου είπαν: «Τελευταίο άφησες τον Θεολόγο, ρε, πρώτα εδώ έπρεπε να έρθεις. Τέλος πάντων, τι να κεράσουμε;» Αντίθετα με τα υπόλοιπα ορεινά χωριά, ο Θεολόγος είναι ζωντανό χωριό με πολλούς κατοίκους.

Στάθης Αντωνίου