Ορειβατικό σκι E-mail
Ο Λουκάς Πρατίλας, που έχει την ψηλότερη από τους Έλληνες ανάβαση ορειβατικού σκι σε βουνό του εξωτερικού, μας μιλά για ένα… άλλο σκι και μοιράζεται μαζί μας τις δικές του εμπειρίες «περπατώντας» στα ελληνικά χιονισμένα βουνά.
Είναι Χριστούγεννα του ’95. Με το Νάσο έχουμε σχεδιάσει την ανάβαση από μέρες και την περιμένουμε με ανυπομονησία. Έτσι με μια παλιά βέσπα −του πατέρα μου− ξεκινάμε για να ανέβουμε στην Γκιώνα. Όμως το ‘χει στρώσει από χαμηλά και αναγκαζόμαστε να ξεκινήσουμε το περπάτημα από το χωριό Καλοσκοπή. Σύντομα βουλιάζουμε στο χιόνι μέχρι το γόνατο. Το τοπίο είναι υπέροχο. Ηλιόλουστη μέρα μέσα στο χειμώνα και όλα γύρω μας κάτασπρα. Τα κλαδιά των ελάτων έχουν γείρει από το βάρος. Οι φωτογραφίες δίνουν και παίρνουν. Όμως σύντομα μας καταβάλλει η κούραση, καθώς πλέον βουλιάζουμε μέχρι τη μέση. Η απόφαση αναπόφευκτη. Επιστρέφουμε. Δύο παράλληλα ίχνη πάνω στο χιόνι μάς συντροφεύουν στην πορεία μας και μαρτυρούν πως κάποιοι άλλοι έχουν περάσει από εδώ. Αυτοί οι τυχεροί σίγουρα κατάφεραν να ανέβουν στην κορυφή και να απολαύσουν τη θέα. Μόνο που χρησιμοποίησαν ορειβατικά σκι.

Όταν γύρισα σπίτι, ήμουν πλέον σίγουρος. Θα ασχοληθώ με το ορειβατικό σκι! Αμέσως έκανα τα απαραίτητα τηλέφωνα. Σίγουρα οι παλιότεροι ορειβάτες θα ήξεραν να με κατατοπίσουν. Τα ερωτήματά μου πολλά. Ποιος είναι ο απαραίτητος εξοπλισμός; Πού θα τον βρω; Ποιος θα μου κάνει μαθήματα; Κάνουν αρκετοί στην Ελλάδα ώστε να έχω παρέα;

Στις λογικές αυτές απορίες του κάθε αρχάριου θα προσπαθήσω να απαντήσω έχοντας πια εμπειρία αρκετών χρόνων. Βλέπετε δεν είναι διαδεδομένο αρκετά το συγκεκριμένο άθλημα στην Ελλάδα, οπότε δε γράφονται και αρκετά άρθρα. Υπάρχει, λοιπόν, μια γενική άγνοια σχετικά με αυτό το υπέροχο σπορ.



Παίρνοντας τα πράγματα με τη σειρά, θα πρέπει να αναφέρουμε πως το σκι ξεκίνησε από τις σκανδιναβικές χώρες. Προκειμένου οι Σκανδιναβοί να μετακινηθούν στο χιόνι, εφεύραν τη χρήση των δύο «ξύλινων σανίδων». Έτσι δε βούλιαζαν, αλλά αντίθετα γλιστρούσαν πάνω στο χιόνι και μπορούσαν να πάνε σχεδόν παντού γρήγορα. Σύντομα σχεδιάστηκαν οι πρώτες δέστρες που κρατούσαν τα πόδια πάνω στα πέδιλα με ασφάλεια. Εκείνη την εποχή οι δέστρες άφηναν ελεύθερη τη φτέρνα του ποδιού να σηκώνεται όπως στο περπάτημα. Αυτό συνέβαινε και στην ανάβαση και στην κατάβαση.

Αργότερα εφευρέθηκε το σκι κατάβασης για ψυχαγωγία. Είναι το γνωστό άθλημα της χιονοδρομίας που βλέπουμε και στα ελληνικά βουνά το χειμώνα. Σ’ αυτό η δέστρα κρατά το πέλμα σταθερά πάνω στο πέδιλο και χρησιμοποιούνται μόνο για κατάβαση. Την ανάβαση την κάνουμε… καθισμένοι στο λιφτ.

Το ορειβατικό σκι είναι συνδυασμός των δυο παραπάνω τεχνικών. Στην ανάβαση η δέστρα παραμένει ανοιχτή επιτρέποντας στο πόδι να κινηθεί όπως σχεδόν στο περπάτημα. Κάτω από το πέδιλο τοποθετείται μια ταινία που δεν το αφήνει να γλιστρήσει προς τα πίσω. Η ταινία είναι γνωστή με τον όρο «φώκια», καθώς παλαιότερα φτιαχνόταν από το δέρμα του ομώνυμου αμφίβιου θηλαστικού. Κινούμαστε, λοιπόν, προς τα εμπρός, βοηθούμενοι και από τα «μπαστούνια» (γνωστά ως μπατόν) που κρατάμε στα χέρια. Αφού ολοκληρώσουμε την ανάβαση, κάνουμε κάποιες ρυθμίσεις. Αφαιρούμε τη «φώκια» και κλειδώνουμε τη δέστρα. Έτσι σε λίγα δευτερόλεπτα είμαστε έτοιμοι για μια απολαυστική κατάβαση.

Για να κάνει κάποιος ορειβατικό σκι είναι απαραίτητο να γνωρίζει πρώτα καλό σκι κατάβασης. Ο δάσκαλος που θα του μάθει σκι κατάβασης πρέπει να γνωρίζει και ορειβατικό, ώστε από την αρχή να του μεταδώσει κάποιες γνώσεις. Στη συνέχεια θα συνεχίσει με λίγα μαθήματα κατάβασης εκτός πιστών χιονοδρομικού κέντρου. Τελευταίο θα μείνει το μάθημα της τεχνικής ανάβασης, με ορειβατικά πέδιλα πλέον, που είναι και το πιο εύκολο. Αν κάποιος θελήσει, αφού μάθει ορειβατικό σκι, να κινηθεί σε απομονωμένα μέρη, μακριά από τα χιονοδρομικά κέντρα, τότε τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα. Θα πρέπει να είναι και καλός ορειβάτης.