Βάτικα E-mail
Περπατώντας σε τόπο αγαπημένο
Στην ανατολική απόληξη του Πάρνωνα το τοπίο με τα ψηλά κορφώματα και τις χαραδρώσεις σβήνει στο ακρωτήριο του Μαλέα. Λίγο πριν, από τα ριζά των βουνών μέχρι τη θάλασσα, δημιουργείται μια μικρή πεδιάδα, η πεδιάδα των Βοιών, κι απέναντι λιάζεται στον ήλιο η Ελαφόνησος.

Γεωλογικά μνημεία
Εδώ στο αρχαίο βασίλειο των Βοιών, η γεωλογική ιστορία είναι γραμμένη στα βράχια τους, που είναι γεμάτα με απολιθωμένα θαλάσσια όστρακα, μαλάκια και όχι μόνο, μαρτυρώντας τις έντονες τεκτονικές κινήσεις και μεταβολές στη στάθμη της θάλασσας, πριν από 2 εκατ. xρόνια, που δημιούργησαν διαδοχικές αναβαθμίδες κατά μήκος των ακτών. Δάση που ανήκουν στη μεγαλύτερη κατηγορία του φυτικού βασιλείου τα αγγειόσπερμα, που εμφανίστηκαν πριν από 100 εκατ. χρόνια και σήμερα τα απολιθωμένα απομεινάρια τους δημιουργούν ένα μοναδικό μνημείο της φύσης, το «Απολιθωμένο Φοινικόδασος των Βοιών», που απλώνεται κυρίως στις περιοχές Αγία Μαρίνα, Κόρακας και Σπίθας αλλά και σε άλλες περιοχές του δήμου. Ένα άλλο μνημείο της γεωλογικής εξέλιξης στην περιοχή είναι το πανέμορφο Σπήλαιο του Αγίου Ανδρέα στην Καστανιά με έκταση 1.500 μέτρα (από τα οποία επισκέψιμα είναι μόνο τα 500), που χωρίζεται σε δύο επίπεδα. Πλούσιο σε πυκνότητα και ποικιλία σχημάτων, χρωμάτων και μορφών, κατατάσσεται δεύτερο στο είδος του σε όλη την Ευρώπη.



Ανθρώπων και φύσης έργα

Οι κατάφυτες πλαγιές των βουνών μέχρι το ακρωτήρι του Κάβο Μαλιά είναι σπαρμένες με γραφικά χωριά (τα περισσότερα αθέατα από τη θάλασσα για το φόβο των πειρατών), μεσαιωνικούς πύργους, νερόμυλους και γάργαρες πηγές. Ένα πλήθος βυζαντινών ναών αλλά και πολλά ξωκλήσια αφιερώματα πιστών (πάνω από 130) δίκαια δίνουν στην περιοχή την ονομασία «μικρό Άγιον Όρος». Στα ερημικά κρημνώδη βράχια του Μαλέα, με τον πανέμορφο λιθόκτιστο φάρο του, ναΐσκοι, συγκεντρώνουν ντόπιους στα πανηγύρια των εορτών τους αλλά και πολλούς επισκέπτες-περιπατητές που γοητεύονται από την παρθένα γη και την απέραντη θέα από τη στροφή του Κάβου μέχρι το Επιδήλιον.
Το τοπίο γεμάτο αντιθέσεις. Από τη μια ο όγκος της Κριθίνας καταλήγει σε μικρές κρυφές παραλίες ανάμεσα στα απόκρημνα βράχια που φθάνουν μέχρι το ακρωτήρι του Κάβου. Από την άλλη μεριά, ο ήρεμος κόλπος της Νεάπολης και ο πλούσιος κάμπος των Βοιών με τις μεγάλες αμμουδιές του Νερατζιώνα και του Μάγγανου, του Αγίου Γεωργίου, τα Βιγκλάφια, την Πούντα, το Μαραθιά και τον Πλατανιστό. Στη μέση του κάμπου δεσπόζει το μεσαιωνικό κάστρο της Αγίας Παρασκευής.

Πεζοπορικό ενδιαφέρον
Όλα αυτά τα θαυμαστά και πανέμορφα συνδέονται με ένα δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών που βασίζεται κυρίως σε παλιά μονοπάτια και μπαίνουν σε αγροτικούς δρόμους ή ασφαλτόδρομους μόνο για πολύ μικρό διάστημα, όπου είναι αναγκαίο.
Οι διαδρομές είναι σχετικά εύκολες, συνδυάζουν σημεία με υπέροχη θέα, με ιστορικά, αρχιτεκτονικά, θρησκευτικά και περιβαλλοντικά ενδιαφέροντα και περνάνε μέσα από ορεινές ή ημιορεινές περιοχές αλλά και παραθαλάσσια.
Οι πεζοπόροι πρέπει να προσέχουν πολύ σε κάποιες διαδρομές, γιατί σε ορισμένα σημεία που αναπτύσσονται μεγάλες θερμοκρασίες το καλοκαίρι φυσούν πολύ ισχυροί άνεμοι. Γι’ αυτές τις διαδρομές, π.χ. μονοπάτι για Φάρο και Αγία Ειρήνη, προτεινόμενη εποχή είναι η άνοιξη και ιδίως το φθινόπωρο που οι άνεμοι στην περιοχή είναι πιο ήπιοι.
Μια καλή ιδέα είναι να συνδυάσει κάποιος την πεζοπορία με το πανηγύρι της Αγίας Ειρήνης, στις 5 Μαΐου. Όποιος θέλει μπορεί να πάει από την παραμονή 4/5, τότε που ο παπάς της ενορίας (ο ιερέας Διονύσιος Μιχαλέττος) και αρκετοί πιστοί πηγαίνουν στο μοναστηράκι, όπου γίνεται εσπερινός. Κάποιοι διανυκτερεύουν (υπάρχουν κάποια κελιά) και ανήμερα της Αγίας Ειρήνης, μετά την πρωινή λειτουργία, γίνεται γλέντι.

Υπέροχες αναμνήσεις...
Αυτό τον τόπο, τον πανέμορφο, επισκέπτομαι και περπατάω χρόνια τώρα και κάθε φορά ανακαλύπτω και κάτι άλλο. Τοπία, μυρωδιές, γεύσεις, πρόσωπα. Ένα κουβάρι αδιάλυτο πλέον έχουν πλέξει με τις αναμνήσεις μου μια γερή ύφανση. Οι μυστικές παραλίες και οι αθέατες σπηλιές στο δρόμο για τον Κάβο, το απόκρημνο μονοπάτι για την Αγία Ειρήνη, τα απολιθώματα στα βράχια, οι κόκκινοι σταλακτίτες, η θέα από το Γερμανικό Παρατηρητήριο, το μπαλκόνι με τα ούζα και τους μεζέδες στο Φαρακλό, τα καταπράσινα σοκάκια στα Βελανίδια, το πανηγύρι στο Παραδείσι, τα κρυστάλλινα νερά στο Μάγγανο, τα όστρακα-χαυλιόδοντες στην άμμο στα Βιγκλάφια, η ξελιγωτική ευωδιά του ψημένου στα κάρβουνα πλοκαμιού το ηλιοβασίλεμα στην προκυμαία, η κρέπα με τη θεία γεύση στον Μπανάνα, η αγαπημένη Υβέτ με το απίστευτο πατρογονικό σπίτι στα Καλένια, η φρέσκια πρωινή μυζήθρα του κυρ-Τάσου του βοσκού και τα κηπευτικά της κυρα-Βικτώριας, όλα μαζί αξεδιάλυτα, είναι για μένα η εικόνα αυτού του τόπου.

Μα πάνω απ’ όλα εδώ με κρατάει δεμένη η ψυχή των ανθρώπων. Της αγαπημένης Ελληνοαυστραλέζας φίλης μου της Υβέτ που το πατρογονικό της σπίτι πάνω στα Καλένια βλέπει όλο τον όρμο της Νεάπολης μέχρι τα Κύθηρα που είναι και η αιτία της γνωριμίας μου με την οικογένεια του κυρ-Τάσου Δελακοβία, του βοσκού που έχει το διπλανό σπιτάκι με το μαντρί, τη συμβία του, την απίστευτης αντοχής κυρία, το γιο του Δημήτρη και τη Μαρία, τη συμπαθέστατη γυναίκα του, με κορυφαία τη τσαχπίνα κορούλα τους, το «λαχταράκι» του παππού Τάσου.