Το περιοδικό «Εναλλακτικός Τουρισμός» - Δυνατή ποδηλατική κούρσα στην ανατολική Πάρνηθα

Δυνατή ποδηλατική κούρσα στην ανατολική Πάρνηθα

Τον τελευταίο καιρό, το ποδήλατο βουνού κερδίζει όλο και περισσότερους φίλους που το εντάσσουν στην καθημερινότητά τους. Ιδανικό μέρος για να ασκηθεί κανείς σ’ αυτό το σπορ αποτελεί ο ορεινός όγκος της Πάρνηθας. Αν και αποτέλεσε θύμα των πυρκαγιών του καλοκαιριού, συνεχίζει να αγκαλιάζει τη ζωή που ξεπετιέται από τις στάχτες και να αποτελεί προνομιακό τόπο για φυσιολατρική ζωή σε απόσταση μόλις 38 χιλιομέτρων από το κέντρο της Αθήνας.

Υπάρχουν διάφορες διαδρομές μέτριας και μεγάλης δυσκολίας, που μπορεί κανείς να ακολουθήσει, καθώς και σηματοδοτημένοι ποδηλατόδρομοι. Εμείς ξεκινήσαμε από το πάρκιν του καζίνο Μοντ-Παρνές, όπου και αφήσαμε τα αυτοκίνητά μας, για να επιδοθούμε σε μία περιήγηση με ποδήλατο στην ανατολική πλευρά του βουνού. Αρχικά, με κατεύθυνση το Καταφύγιο Μπάφι, κόψαμε δρόμο περνώντας μέσα από ένα δάσος καμένων πεύκων, που μας θύμισε για άλλη μια φορά το μέγεθος της καταστροφής, και κάναμε γρήγορα πετάλι περνώντας μέσα από δύσβατα μονοπάτια και στενά περάσματα.

Συνεχίσαμε με αμείωτο ρυθμό, περνώντας από λασπωμένα χαντάκια και ένα δροσερό ρυάκι και πριν πάρουμε την τελική ανηφόρα για το καταφύγιο, το τοπίο άρχισε και πάλι να πρασινίζει. Ξαποστάσαμε για μια ζεστή σοκολάτα και μετά από λίγο πήραμε τον δρόμο προς τη θέση Κανταλίδι.

Wedding Planner Search Engine Optimisation Bar Paris

Διαρκεια: 5-6 ώρες
Αποσταση: 30-35 χλμ.
Βαθμος δυσκολιας (1-5): 3,5 και σε σημεία 4-4,5

Για να ανταποκριθείτε στη συγκεκριμένη κυκλική διαδρομή, θα πρέπει, πέρα από καλή φυσική κατάσταση, να διαθέτετε μία σχετική πείρα στην ποδηλασία βουνού και να είστε έτοιμοι για extreme καταστάσεις. Πρέπει να είστε προσεκτικοί στο περίφημο Φρεάτιο, στο πιο δύσκολο σημείο, αφενός για να μη χάσετε τα κόκκινα σημάδια στις πέτρες, αφετέρου γιατί τα πετρώματα γλιστράνε πολύ.

Στην πορεία κόψαμε δρόμο, για το γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Πέτρου, διασχίζοντας μια απίθανη διαδρομή, με το τοπίο να εναλλάσσεται διαρκώς και εμάς να κάνουμε ορθοπεταλιές ανάμεσα σε συστάδες χιονισμένων ελάτων, μια εικόνα πραγματικά μοναδική.

Στρίβουμε με κατεύθυνση το Κατσιμίδι. Μπροστά μας μία πράσινη θάλασσα απλώνεται, με τον πιο κοντινό οικισμό να φαντάζει μίλια μακριά. Ο χιονισμένος δρόμος δίνει τη θέση του σε ένα απότομο, κατηφορικό μονοπάτι που γίνεται όλο και πιο στενό. Για μια στιγμή χάνουμε τον προσανατολισμό μας, αλλά τα κόκκινα σημάδια σε κομβικά σημεία μάς δίνουν κουράγιο και, με βάρκα την ελπίδα, συνεχίζουμε τη διαδρομή μας. Μπαίνουμε τελικά μέσα στο Φρεάτιο, όπου βρίσκουν δίοδο οι λιωμένοι πάγοι του βουνού προς τα πεδινά. Είναι αδύνατο να ποδηλατήσουμε. Φορτωνόμαστε στους ώμους τα δίτροχα και, ασθμαίνοντας, οδεύουμε όλο και πιο χαμηλά, χωρίς όμως ίχνος ένδειξης ότι πηγαίνουμε σωστά.

Τελικά, δεν διαψεύδονται οι ελπίδες μας. Το χωμάτινο μονοπάτι ανοίγει, περνάμε μέσα από πυκνή θαμνοειδή βλάστηση και πλησιάζουμε προς το Μακρυχώραφο. Σταματάμε, για να αφαιρέσουμε κομμάτια λάσπης από σασμάν, δίσκο και τροχούς, καθώς εμποδίζουν την κίνησή μας, και αισίως, μετά από μιάμιση ώρα hard core διαδρομής, βγαίνουμε σε κανονικό δρόμο! Κατευθυνόμαστε προς Βαρυμπόμπη και στο ύψος περίπου των πρώην Βασιλικών Ανακτόρων στο Τατόι, εκεί όπου ρέουν τα νερά μιας πηγής και ξεκινάει σηματοδοτημένος ποδηλατόδρομος, εγκαταλείπουμε πάλι την άσφαλτο, βάζουμε τα δυνατά μας και παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής, οδεύοντας προς Θρακομακεδόνες. Διασχίζουμε τη βορεινή πλευρά του προαστίου και μετά από λίγο βρισκόμαστε στη Λεωφόρο Πάρνηθας, πλησιάζοντας ενθουσιασμένοι το σημείο τερματισμού της διαδρομής, το τελεφερίκ, στους πρόποδες του βουνού.

Συνολικά, η όλη περιπέτεια διήρκησε 6 περίπου ώρες, με στάσεις και μικρές λοξοδρομήσεις, αλλά πραγματικά άξιζε τον κόπο. Τέτοιες στιγμές σού δίνουν την ευκαιρία να δοκιμάσεις τις αντοχές σου και να πλησιάσεις ή να ξεπεράσεις τα όριά σου. Ταυτόχρονα, δημιουργούν την αίσθηση απόλυτης ελευθερίας. Γίναμε ένα με το βουνό και μάρτυρες της ανεξάντλητης, άγριας ομορφιάς του. Αποκαμωμένοι, ανεβήκαμε στην πρώτη διαθέσιμη καμπίνα του τελεφερίκ, προκειμένου να επανέλθουμε στα 1.055 μέτρα υψόμετρο και να παραλάβουμε τα τετράτροχά μας. Η Αθήνα από ψηλά ήταν μες την ομίχλη, αλλά εμείς στους εφτά ουρανούς.

< Προηγ.		Επόμ. >

[ Πίσω ]