E-mail
Αξιολόγηση χρήστη: / 2
ΦτωχόΑριστο 

Κρήτη: Μονή Πρέβελης

Επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει κάποιος εδώ και να μην επισκεφθεί τη Μονή Πρέβελης, θα σας πω δυο λόγια για το ιστορικό αυτό μοναστήρι. Πρώτα απ΄ όλα πρέπει να διευκρινίσω ότι στην πραγματικότητα είναι δύο μοναστήρια. Το Κάτω Μοναστήρι και το Πίσω Μοναστήρι (πώς λέμε πάνω μαχαλάς, κάτω μαχαλάς, πίσω μαχαλάς;). Παλαιότερο είναι το εγκαταλελειμμένο πλέον Κάτω Μοναστήρι ή, όπως ονομάζεται αλλιώς, Μονή Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Βρίσκεται περίπου 1.700 μέτρα πριν από το Πίσω Μοναστήρι (όπως ερχόμαστε από Ρέθυμνο) και πιθανολογείται ότι είναι χτισμένο από το 1594, χρονολογία που έχει βρεθεί χαραγμένη πάνω σε μία καμπάνα του. Το Πίσω Μοναστήρι ή Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου βρίσκεται σε υψόμετρο 170 μέτρων και καταστράφηκε από τους Τούρκους. Το μοναστήρι ανακαίνισε ο μοναχός Ακάκιος Πρέβελης, που έκτισε αρχικά εκεί το κελί του και έδωσε ξανά ζωή στη Μονή, που πήρε κατόπιν το όνομά του.

Η θέα από την Πίσω Μονή προς το Λιβυκό πέλαγος κόβει την ανάσα. Αυτό το μοναστήρι έπαιξε και καθοριστικό ρόλο κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, μια και υπήρξε κρησφύγετο του αρχηγείου των συμμαχικών δυνάμεων. Ο δρόμος που οδηγεί στο Πίσω Μοναστήρι είναι στενός και γεμάτος κλειστές στροφές, γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, μια και η Μονή αποτελεί σημαντική στάση για τα μεγάλα τουριστικά πούλμαν και ο γκρεμός στο πλάι του δρόμου δεν συμμαζεύεται με τίποτα. Για μένα προσωπικά, αρχιτεκτονικά τουλάχιστον, η Κάτω Μονή (η εγκαταλελειμμένη) είναι καλύτερη από τη νέα Πίσω Μονή.

Η Πίσω Μονή, σήμερα πλέον γνωστή μόνο ως Μονή Πρέβελης, λίγο… αραβοφέρνει. Τι εννοώ μ΄αυτό; Ίσως είναι τα χρώματά της, ίσως οι μάντρες στις πεζούλες, ίσως οι κάκτοι και οι φοίνικες, πάντως μου θυμίζει (εξαιρώντας τις εκκλησίες) περισσότερο Μαρόκο παρά Ελλάδα. Έξω από την ψηλή μάντρα του μοναστηριού, ατενίζοντας το Λιβυκό, δεσπόζει και γλυκαίνει τις αυστηρές γραμμές μια τεράστια κουκουναριά που έχει φυτευτεί από τον μοναχό Μανάση Παπαδάκη το 1890. Η Μονή αποτελεί και καταφύγιο για δεκάδες γάτες που λιάζονται τεμπέλικα στις αυλές και τα πεζούλια. Μια από αυτές βρήκε καταφύγιο για σκιά κάτω από το αυτοκίνητό μου και αγνοούσε παντελώς τις προσπάθειές μου να την κάνω να απομακρυνθεί από εκεί για να φύγω. Μέχρι που το «λάδωμα» έκανε κι εδώ το θαύμα του. Με λίγο σαλαμάκι (Λευκάδος, παρακαλώ!) που έβγαλα από το σάντουιτς που είχα μαζί μου, την έπεισα ότι η ζωή με γεμάτο στομάχι είναι καλύτερη, έστω και κάτω από τον ήλιο.